Ετικέτα: Νόρα Ράλλη
-
…ώ τα υπουργεία σας!
Ηταν ένα γλυκό, κρητικό δειλινό. Η Αψογοτάτη, μέσα στην αψογοδέστατη, παρδαλή παντελόνα της, δεμένη με τα χρώματα του γλυκού, κρητικού, δειλινού, ως μαρμάρινο άγαλμα της νεοφιλελεύθερης νεωτερικότητας στάθηκε στο ύψος της κρητικής περηφάνιας του Μητσοτάρχα, συζύγου, πατέρα, αλλά πάνω απ’ όλα φίλου της, ο οποίος με τη σειρά του, ως γήινο ανάγλυφο μιας υποτακτικής, γλειψιματικής…
-
Αντε γεια!
Να το πιάσω αμανετζίδικα; Αμανετζίδικα θα το πιάσω, να πήξουμε στη ρομαντζάδα… Λένε πως αν ο χειμώνας είναι ζωγραφική με κάρβουνο, η άνοιξη ακουαρέλα και το καλοκαίρι ελαιογραφία, τότε το φθινόπωρο είναι όλα αυτά μαζί. Εγώ πάλι λέω πως αν υποθέσουμε ότι ακόμα υπάρχουν εποχές, το φθινόπωρο είναι της σιωπής. Ν’ αφουγκραστείς τη φύση (όση…
-
Με λένε Μαφάλντα
Αλήθεια είναι, Μαφάλντα με λένε, και μάλλον δεν είμαι ζωντανή. Αν ζούσα, θα ήμουν 65 ετών. Ο Κίνο είν’ ο πατέρας μου. Αργεντίνος είναι, εξαιτίας του με θυμούνται. Στα πέντε μου μ’ έφερε στη χάρτινη ζωή, μ’ έφτασε μέχρι τα εφτά κι από τότε ή δεν μεγάλωσα ή πέθανα πρόωρα. Ενα και το αυτό. Και…
-
Ποια νομίζεις ότι είσαι μωρή;
Για να μην πολυμπερδευόμαστε και κυρίως για να προλάβω αντιδράσεις, από δεξιά κι αριστερά (κυρίως από δεξιά, αν και ποτέ δεν ξέρεις), εξηγούμαι από αρχής: δεν νομίζω ότι είμαι τίποτε περισσότερο από αυτό που είμαι και ως τέτοιο έχω άποψη και όρια. Και όχι, δεν είμαι του «σ’ όποιον αρέσουμε», μα να που μπάφιασα να…
-
Διαλέχτε!
Κάτσε να τα βάλω σε σειρά, μην τα μπερδέψω και κυρίως μην τα ξεχάσω: Αν πας σε ιδιωτικό σχολείο (στο Κολλέγιο Αθηνών ας πούμε – τυχαία το λέω) κι έχεις μείνει από απουσίες, κάπως γίνεται και καίγεται το απουσιολόγιο και δεν χάνεις χρονιά. Και τίποτα δεν ψάχνει η υπουργός Παιδείας, οπότε εσύ άνετα πας μετά…
-
Τα κουπόνια του ΚΚΕ τους πείραξαν
Αυτό με τα «δύο μέτρα και δύο σταθμά» τείνει να γίνει εθνικό μας σπορ, με πρότυπο της τακτικής αυτής την ίδια την κυβέρνηση της Ν.Δ. Αναφερόμαστε φυσικά στο πρόστιμο που επιβλήθηκε στο ΚΚΕ σχετικά με το θέμα της μη δήλωσης εκ μέρους του κόμματος των προσωπικών στοιχείων όσων το ενισχύουν, ακόμα και με μικροποσά. Το…
-
Σου την έφερα!
Τι την ήθελε την Αίγυπτο ο μεσιέ Δενδιάς; Τον τονίζω στη λήγουσα γιατί πολύ για μεσιέ μού κάνει και Γάλλος δανδής. Αυτό από μακριά. Γιατί όσες φορές έχει τύχει να τον δω από κοντά, μια αναρρίχηση της τρίχας στη ραχοκοκαλιά την ένιωσα. Θες ο τρόπος που περπατάει να το πω; Οι φουσκωτοί που τον φυλάνε…
-
Δεν, ρε φίλε! Δεν
Εξηγούμαι εξ αρχής: το παρόν αποτελεί προϊόν αληθείας (πιο αληθείας, πεθαίνεις). Τα πρόσωπα και οι καταστάσεις δεν ανήκουν στον χώρο της φαντασίας (τον ξεπερνούν), οποιαδήποτε ομοιότητα είναι πλήρως ασυμπτωματική (τη θερμομετρήσαμε – χαίρει άκρας υγείας) και ανταποκρίνεται πλήρως στην ελληνική πραγματικότητα (εις τους αιώνας των αιώνων). Εξηγούμαι λεπτομερώς: Σίγουρα υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που διακοπεύουν…
-
Ποιος τον χέζει τον Αισχύλο;
Ξέρεις τι θα ’θελα; Να ’ναι καλοκαίρι (που είναι) και να ’μαι και πάλι δέκα χρονώ (λέμε τώρα), στο χωριό, όταν τρυγούσανε τ’ αμπέλια και ’γώ βοηθούσα με το ν’ απλώνω τη σταφίδα στ’ αλώνια κι ανταγωνιζόμασταν με τη Λενούλα για το ποια θα τελειώσει πρώτη τη σειρά στο άπλωμα. Κι όταν κουραζόμουν, καθόμουν θυμάμαι…
-
Από καζανάκι ξέρεις;
Ηρθε η ώρα; Να μιλήσουμε με ονόματα και διευθύνσεις; Να βγάλουμε κουκούλες και να κοιταχτούμε κατάματα;… Αντε και ήρθε η ώρα. Αντε και μιλήσαμε με ονόματα και διευθύνσεις. Αντε και βγάλαμε τις κουκούλες και κοιταχτήκαμε κατάματα (μη ματιαστούμε μόνο, βρε παιδιά, γιατί ματιάζομαι κι εύκολα!)… Το ζήτημα είναι πως δεν αναγνωριζόμαστε πλέον ούτε συναμετάξυ μας.…