Για τον Νίκο Ξανθόπουλο

Στην ασπρόμαυρη ταινία για τα καλοκαίρια των παιδικών μας χρόνων κυριαρχούν οι εικόνες από την σκληρή δουλειά στα καπνά, από τις τρεισήμισι το πρωί ως τις οκτώ το σούρουπο. Ο κάμπος έβραζε την μέρα και τα κτίρια στην πόλη ήταν θερμοσυσσωρευτές. Στο πνιγηρό σκηνικό υπήρχε η όαση του θερινού κινηματογράφου «Ελληνίς», αν και το σινεμά […]

Για να αποκτήσετε πρόσβαση στο άρθρο θα πρέπει να αποκτήσετε κάποια συνδρομή. Διαλέξτε το πλάνο της εδώ. Εάν είστε ήδη συνδρομητής κάντε log in